خانه / گزارش سفر به سایر کشورها / سال92 / گزارش سفربه ترکیه: ” از کاپادوکیه تا استانبول”
گزارش سفربه ترکیه: ” از کاپادوکیه تا استانبول”

گزارش سفربه ترکیه: ” از کاپادوکیه تا استانبول”

گزارش سفربه ترکیه: ” از کاپادوکیه تا استانبول”

ترکیه کشوری آسیایی-اروپایی است که حدود 780 هزار کیلومتر مربع (در حدود نصف وسعت ایران) وسعت دارد و جمعیت آن نزدیک به 72 میلیون نفر است. این کشور مستطیل شکل از شمال با گرجستان، از غرب با یونان و بلغارستان، از جنوب با سوریه و عراق، از شرق با ایران و ارمنستان همسایه است. همچنین دریای مدیترانه در جنوب، دریای سیاه در شمال و دریای مرمره و اژه در غرب آن قرار دارند که دریای سیاه با تنگه بسفر به دریای مرمره و دریای مرمره با تنگه داردانل با دریای اژه ارتباط دارند. دو پل معلق بسیار بزرگ که بر روی تنگه بسفر احداث شده است، قاره آسیا را به اروپا مرتبط می کند. این ارتباطات آبی و زمینی موقعیت بسیار ممتازی را برای این کشور ایجاد کرده است. صنعت گردشگری یکی از مهمترین بخشهای درآمدزای این کشور را تشکیل می دهد.

مختصری از تاریخ ترکیه:

شبه جزیره آناتولی که دربرگیرنده بیشتر مناطق ترکیه امروزی است، همواره یکی از قدیمی ترین مناطق مسکونی دنیا بوده که قدمت آن به اوایل دوران نوسنگی بر می گردد.

ترکیه کنونی در دوران باستان، تحت حکومت دولت شهرهای متعدّدی مانند هیتی ها، لودیه و ایونیا قرار داشت. تا اینکه در حدود ۵۰۰ سال پیش از میلاد، این دولت‌ها توسّط کوروش بزرگ هخامنشی منقرض شد و ترکیه زیر سلطه هخامنشیان درآمد. پس از یورش اسکندر در سال ۳۳۳ پ.م. آسیای کوچک به دست سلوکیان افتاد. و پس از اندکی رومیان جای آنها را گرفتند.

در سال ۳۹۵ میلادی امپراتور کنستانتین شهر بیزانتیوم (کنستانتین/قسطنطنیه/استانبول/اسلامبول) را پایتخت خود قرار داد؛ این اقدام مقدّمهٔ تقسیم روم به دو بخش شرقی و غربی شد. از آن پس روم شرقی یا امپراتوری بیزانس، ترکیه کنونی را در دست گرفت. در سال ۴۶۳ هجری قمری، ترکمنهای مسلمان سلجوقی به فرماندهی آلب ارسلان به جنگ با امپراتوری بیزانس شتافتند و در ملازگرد، سپاه امپراتور بیزانس، رومانوس چهارم را شکست دادند. بدین ترتیب نیمهٔ شرقی ترکیه به دست سلجوقیان افتاد و زمینه برای مسلمان شدن مردم آنجا و نفوذ زبان ترکی فراهم شد. ولی نیمهٔ غربی ترکیه در دست امپراتوری بیزانس باقی‌ماند.  پس از آن کوچ قبایل ترکمن مسلمان از شرق ایران به آسیای کوچک آغاز شد و این قبایل به تدریج دولتهای کوچک محلی در آنجا تشکیل دادند. یکی از مشهورترین این قبایل، قبیله «قایی» بود که در نزدیکی آنقره (آنکارا) سکونت داشتند. رهبر این قبیله به نام عثمان در سال ۶۷۸ هجری خورشیدی (۶۹۹قمری/۱۳۰۰میلادی) حکومتی تاسیس کرد که به نام خودش عثمانی خوانده شد. از آن پس تا حدود ۱۵۰ سال بعد حکومت عثمانی بیشتر آناتولی را به تصرف درآورد.

در سالهای نخست سده نهم هجری قمری، بایزید ایلدرم (صاعقه) سلطان عثمانی، از تیمور شکست خورد و اسیر شد. تیمور افراد بسیاری را از ترکیه اسیر کرد تا به مناطق دیگر ببرد، ولی به درخواست خواجه علی صفوی آنان را رها کرد و بدین ترتیب این افراد ناحیه شیعه نشین بزرگی را در کشور عثمانی به وجود آوردند و بسیاری از آنان در زمان شاه اسماعیل یکم صفوی به ایران آمدند و جزئی از قزلباش‌ها شدند.

در سال ۸۳۲ ه. خ. (۱۴۵۳میلادی)، سلطان محمد فاتح توانست به زندگی هزار ساله امپراتوری بیزانس (روم شرقی) پایان دهد. فتح درخشان او، تسخیر قسطنطنیه (کنستانتین) پایتخت بیزانس بود، که از آن پس استانبول (اسلامبول) نامیده شد. این فتح مبدا قرون جدید در تاریخ اروپا شناخته شده‌است.

کسی که حکومت عثمانی را به امپراتوری تبدیل کرد، سلطان سلیم یکم ملقب به یاووز (مهیب) بود. وی در اوایل سده نهم هجری قمری به پادشاهی رسید. او در طول پادشاهی ۹ ساله خود شام، مصر، دیاربکر، غرب کردستان، عراق، حجاز (غرب عربستان)، و بخشهایی از بالکان (در جنوب شرق اروپا) را به تصرف درآورد و خود را خلیفه مسلمانان نامید. همچنین او کتاب‌های بسیاری را از مناطق متصرف شده بدست آورد، که اکنون زینت بخش کتابخانه‌های ترکیه ‌است. سلطان سلیم یکم در سال ۸۹۳ ه. خ. (۹۲۰ق. /۱۵۱۴م.) شاه اسماعیل یکم را در جنگ چالدران شکست داد.

اوج قدرت عثمانی در زمان سلطان سلیمان یکم (قانونی/باشکوه) پسر سلطان سلیم رخ داد. او مناطق بیشتری را به تصرف درآورد و حتی به محاصره وین پرداخت. او در یکی از جنگ‌هایش با شاه تهماسب صفوی، تا سلطانیه نیز پیش آمد. پس از او امپراتوری عثمانی رو به انحطاط گذاشت.

امپراتوری عثمانی در جنگ اول جهانی از هم پاشید و مورد تهاجم بریتانیا و متحدانش واقع شد. مصطفی کمال پاشا به دلیل سازماندهی مقاومت ملی علیه دول خارجی قهرمان ملی ترکیه گردید و توانست جمهوری ترکیه را در سال ۱۳۰۲ (۱۹۲۳) بر پایه اصل جدایی دین از سیاست بنا کند و ملقب به آتاترک شد. وی خط لاتین را برای نوشتن زبان ترکی مرسوم کرد و اقدامات بسیاری را برای صنعتی و غربی شدن ترکیه انجام داد و دوره نوینی را در ترکیه به وجود آورد.

گزارش سفر:

ما در این سفر کوتاه که در خردادماه 1392 انجام شد برای بازدید از چند منطقه مهم تاریخی ترکیه برنامه ریزی کردیم.

طبق برنامه ما بایست ابتدا به منطقه باستانی کاپادوکیه وارد شده و از آنجا راهی منطقه هاتوشا و پس از آن زعفرانبلو و در آخر استانبول شویم.

برای کاهش هزینه ها و همچنین به خاطر بچه سه ساله ای که همراهمان بود تصمیم گرفتیم که با اجاره یک اتومبیل کل این مسیر را رانندگی کنیم. بدین منظور بلیط هواپیما را به مقصد شهر کایسری که در 70 کیلومتری مرکز کاپادوکیه قرار داشت خریدیم. هواپیمایی پگاسوس و همچنین ترکیش ایرلاین روزانه پروازهای منظمی از فرودگاه آتاترک و سابیها در استانبول به کایسری دارند.

روز نخست:

ما ساعت 8:30 صبح به فرودگاه بین المللی سابیها وارد شدیم و پس از مهر کردن پاسپورت به مهر ورود، از قسمت پروازهای بین المللی به قسمت پروازهای داخلی رفتیم و ساعت 10:30 فرودگاه سابیها را به مقصد شهر کایسری ترک کردیم. این پرواز یک ساعته به موقع در فرودگاه کایسری به زمین نشست. فرودگاه کایسری، فرودگاه کوچکی در حد فرودگاه شهر اردبیل است. به محض خروج از سالن اصلی به محل اجاره اتومبیلها رفتیم و طبق برنامه اتومبیلی را که قبلا رزرو کرده بودیم تحویل گرفتیم. لازم به توضیح است که در کشور ترکیه برای اجاره اتومبیل اصولا مشکلی وجود ندارد یعنی شما با داشتن یک کارت اعتباری و گواهی نامه بین المللی به راحتی اتومبیل کرایه می کنید. اما در این سفر ما بنا داشتیم تا اتومبیل را از فرودگاه کایسری اجاره کنیم و در شهر استانبول تحویل دهیم. بدین سبب با کمی دردسر مواجه شدیم چون هیچ شرکتی حاضر نبود این خدمات را در اختیار ما قرار دهد تا اینکه شرکت Budget در ازای 150 دلار اضافه بر پول کرایه اتومبیل شرایط ما را پذیرفت. بلافاصله پس از خروج از فرودگاه، راه شهر کایسری را در پیش گرفتیم که هم در شهر سر و گوشی آب دهیم و هم برای ماشین گازوئیل بزنیم. اتومبیلهای گازوئیلی در ترکیه طرفدارهای زیادی دارد چراکه قیمت گازوئیل نسبت به بنزین کمتر است. البته ذکر این نکته خالی از لطف نیست که قیمت سوخت در ترکیه از تمامی کشورهایی که حداقل من سراغ دارم گرانتر است. در این زمان، قیمت یک لیتر گازوئیل حدود 4 و قیمت بنزین حدود 4.7 لیر ترکیه است. شهر کایسری شهر نسبتا بزرگی با بیش از یک میلیون نفر جمعیت است در گشت کوتاهی که در شهر داشتیم دیوار قلعه قدیمی در مرکز شهر مشخص بود. بلافاصله شهر را به سمت Goreme که مرکز کاپادوکیه است، ترک کردیم.

پس از گذر از شهر Avanos و در مسیر Goreme کم کم می توانید اشکال عجیب و غریب عوارض سطح زمین را ببینید. این مناظر در حدفاصل Cavusin به Goreme به حداکثر خود می رسد. این عوارض طبیعی عمدتا کوههای کوتاه استوانه ای شکل با نوک تیز هستند که طول برخی از آنها به 100 متر هم می رسد. جنس آنها از توفهای آتشفشانی است لذا به سختی سنگهای معمولی نیستند و به سادگی می توان در آنها حفاری انجام داد و شاید این موضوع سبب شده که در روزگار گذشته با حفر اتاقکهایی از آنها به عنوان خانه استفاده شود.

اکنون در این منطقه که جزء آثار فرهنگی و طبیعی جهانی در یونسکو به ثبت رسیده، از خانه هایی که عمدتا از قدیم بجا مانده یا بعدا در این کوهها حفر شده به عنوان هتل استفاده می شود. برخی از قسمتها هم بطور ویژه دست نخورده باقی مانده و حفاظت می شود.

 جالب است بدانید که در منطقه اسکو در نزدیک شهر تبریز، روستایی به نام کندوان وجود دارد که بسیار شبیه به این منطقه است. هر چند به دلیل اینکه این روستا هنوز مسکونی است خسارات زیادی به جنبه طبیعی کوهها وارد کرده است، اما از این جهت قابل توجه است که زندگی مدرن به داخل خانه های صخره ای نفوذ کرده است.

ما از قبل هتل SOS Cave Hotel را برای یک شب رزرو کرده بودیم. این هتل که در منتهی علیه روستای Goreme قرار دارد. ما بابت یک شب اقامت در این هتل با صبحانه 55 یورو پرداختیم. در بدو ورود صاحب هتل پس از استقبال نقشه منطقه و مناطق دیدنی اطراف را در اختیار ما قرار داد.

 نهار را در رستورانی در میان روستا صرف کردیم. آبگوشت در داخل ظروف سفالی به شکل خاصی سرو می شود. بدین ترتیب که ابتدا باید با چکش کوچکی که در اختیار شما قرار می دهند چندین ضربه به یک چهارم فوقانی ظرف ضربه وارد کنید و با جدا شدن این قسمت به غذای خود دسترسی پیدا کنید.

پس از صرف نهار عازم منطقه ای که به موزه روباز Goreme معروف است، شدیم. قبل از توضیح درباره این موزه بهتر است کمی درباره تاریخ کاپادوکیه بدانید:

کاپادوکیه یا کاپادوسیا که در زبان پارسی قدیم به معنی سرزمین اسبهای زیبا است، در مرکز فلات آناتولی قرار دارد و صاحب تاریخی کهن است. زندگی در کاپادوکیه به عصرنوسنگی و سپس تمدن هیتی ها برمیگردد. از زمان مادها به بعد این سرزمین تحت فرمانروایی ایرانیان قرار داشت و یکی از ساتراپهای (استان) ایران بود و مالیات آن مستقیما به خزانه دولتهای ایرانی پرداخت می شد. در پلکان شرقی کاخ آپادانا در تخت جمشید می توان تصویری از این قوم را دید که در حال اهدای هدایای خود به پادشاه ایران هستند. پس از ورود نخستین مسیحیان (ارامنه) به این منطقه،کم کم جمعیت غالب مسیحی شدند و به همین دلیل تعداد زیادی کلیسا و مکانهای مذهبی در داخل این اقامتگاههای صخره ای ایجاد شد که امروزه خصوصا در موزه باز Goreme قابل بازدید هستند. با ورود مسلمانان سلجوقی کم کم جمعیت ارامنه رو به زوال رفت به شکلی که اکنون مانند سایر قسمتهای ترکیه، مسیحیان بسیار اندکی در این منطقه ساکنند.

Goreme Open air Museum در یک کیلومتری از مرکز روستا قرار دارد. ورودیه 15 لیر است و برای بازدید از آن یکساعت زمان کافی است. این موزه فضای باز شامل تعدادی عبادتگاه مسیحیان باستانی بوده که در داخل صخره ها حفر شده اند و در داخل آنها می توان نفاشی هایی از روایات مختلف مسیحیت را دید. متاسفانه عکاسی در داخل این مکانها ممنوع است.

 

همچنین می توانید از باقی مانده چندین خانه مسکونی قدیمی که روزگاری در آنها زندگی جریان داشته بازدید کنید. این خانه ها که به شکل اتافکهایی در یک، دو و بعضا سه طبقه بوده اند دارای تزیینات بسیار ساده مثل چند تاقچه می باشند. در بیشتر اتاقها می توان قسمتهایی را مشاهده کرد که برای نگهداری احشام در نظر گرفته شده است. آنچه مشخص است این است که برای ساخت چنین افامتگاههایی از ابزاری ساده برای کندن سنگهایی که بعضا سست هم هستند کمک گرفته شده است.

طبق نقشه ای که صاحب هتل در اختیار ما قرار داده بود و با توجه به اتومبیلی که در اختیار داشتیم تصمیم گرفتیم تا قبل از غروب آفتاب، به تعدادی از مکانهای جذاب سر بزنیم. عمدتا این مکانها که به سبب اشکال عجیب و غریب صخره ها و کوهها جاذبه ای بصری دارند در اطراف Goreme وافع شده اند.

 اسب سواری، دوچرخه سواری، پیاده روی و همینطور تورهای بالن سواری و گشت و گذار با اتومبیلهای سافاری در میان دره های اطراف از فعالیتهایی است که طرفداران خاص خود را دارد. Pigeon Valley, Long Valley, White Valley, Zeml Valley, Red Valley, Rose Valley, Calili Valley  و Love Valley از دره  های اطراف Goreme هستند که بازدید از آنها خالی از لطف نیست.

در صورتی که تمایل داشته باشید می توانید کمی پا را از Gorome فراتر گذاشته و از دهکده های اطراف نیز دیدن کنید.Zelve و Urgup در شرق قرار دارند و Uchisar در جنوب، ولی با صرف دو ساعت می توان هر سه را دید.

 روز دوم:

صبح بعد از صرف صبحانه ای مفصل به سمت شهر Nevsehir ( 15 کیلومتری Goreme) حرکت کردیم. این شهر حدود 120000 نفر جمعیت دارد. برای خرید سیم کارت تلفن همراه سراغ چندین مغازه رفتیم تا بالاخره سیم کارت را پیدا کردیم. شرکتهای مختلفی در ترکیه خدمات موبایل ارائه می کنند و سرویسهای آنها هم متنوع است. ما با 50 لیر سیم کارت با 2 گیگابایت اینترنت خریدیم که در طول مسیر از آن استفاده کردیم مخصوصا از GPS که در بسیاری از جاده های خارج از شهر و همچنین در داخل استانبول بسیار مفید بود. نکته ای که در زمان خرید سیم کارت باید بیاد داشته باشید این است که حتما تنظیمات اولیه سیم کارت را به فروشنده بسپارید و از او بخواهید که بلافاصله سیم کارت شما را فعال کند. در غیر این صورت شما ساعتهای زیادی را باید به دنبال شرکت پشتیبان سیم کارتتان بگردید تا کار بسیار ساده ای را انجام دهید. شاید بهترین پیشنهاد برای خرید سیم کارت در داخل فرودگاه باشد.

برای بازدید از شهر زیرزمینی Kaymakli به سمت جنوب حرکت کردیم و بعد از 25 کیلومتر به شهر کایماکلی رسیدیم. شهر زیرزمینی درست در شرق خیابان اصلی قرار دارد. باید ابتدا از میان بازارچه سنتی و سوغاتی فروشان گذر کنید تا به درب اصلی شهر زیر زمینی که بیشتر شبیه به ورودی غار علیصدر است برسید. بلیط ورودی 15 لیر است. این شهر زیر زمینی که گفته می شود در فاصله قرون 6 و 8 میلادی ساخته شده روزگاری بیش از 3000 نفر جمعیت داشته است. این افراد مسیحیانی بودند که پس از حمله اعراب برای در امان ماندن به زیر زمین پناه بردند. هم اکنون شما می توانید به لطف نورپردازی بسیار خوب و علایم راهنمایی که در این مجموعه نصب شده است از چهار طبقه(از مجموع 7 طبقه موجود) بازدید کنید. بهتر است دو ساعت زمان برای این مجموعه در نظر بگیرید. در نظر داشته باشید که این شهر نیز در ثبت میراث جهانی است. البته شهر زیر زمینی دیگری نیز کمی جلوتر (یعنی 15 کیلومتر) در مجاور شهر Derinkuyu واقع شده است که گفته می شود جمعیت بیشتری را در خود جای می داده است.

در ادامه تصمیم گرفتیم از دره سرسبز Soganli و دریاچه مجاور آن بازدید کنیم. این روستا در 35 کیلومتری Derinkuyu قرار دارد برای رسیدن به این روستا 45 دقیقه زمان نیاز است و راه آن از کنار دریاچه زیبایی می گذرد. در دو سوی دره اتاقکهایی در میان صخره ها حفاری شده است. نهایتا به روستای Soganli می رسیم. برای ورود به روستا باید 5 لیر پرداخت کرد. در ادامه مسیر تعداد بیشتری از اقامتگاههای صخره ای دیده می شود. در میان آنها می شود تعدادی کلیسا صخره ای را هم دید.

مقصد بعدی ما شهر کوچک Bogazkale است که از Soganli حدود 300 کیلومتر فاصله دارد و برای پیمودن آن حداقل به 5 ساعت ونیم زمان نیاز دارد. مسیر بسیار زیباست و جاده ها هم بسیار خوب و قابل اعتماد است. قبل از ورود به شهر به هتل Kale می رسیم که از قبل رزرو کرده ایم. صاحب هتل به استقبالمان می آید و اتاق مناسبی را که نمایی از منطقه باستانی هاتوشا را در پیش رو دارد در ازای شبی 35 یورو، به ما می دهد. برای خرید به شهر بغازکاله که با هتل ده دقیقه فاصله دارد می رویم. شهر بسیار آرام است. از کنار موزه شهر که در این ساعت ( حدود 6 بعدازظهر) تعطیل است عبور می کنیم.

 

روز سوم:

بعد از صرف صبحانه، هتل را به سمت مناطق باستانی ترک می کنیم.

هیتی ها اقوامی بودند که حدود 4000 سال قبل در این منطقه ساکن شدند این اقوام به مهارتشان در استفاده از آهن و ساخت مصنوعات آهنی و همچنین استفاده از ارابه در میان تمدنهای باستانی معروف بودند. محدوده باستانی این قوم که در این منطقه قرار دارد با دیواری به طول حدود 7 کیلومتر احاطه شده است. در حال حاضر قسمتهایی از این دیوار هنوز برجای مانده است.

این محدوده 6 دروازه داشته. در هنگام ورود به این مجموعه که ورودیه آن چهار و نیم لیر است قسمتی از دیوار بازسازی شده است. به دلیل بزرگی این مجموعه تردد با اتومبیل در آن آزاد است. در صورت تمایل می توانید از راهنمایان محلی که در کنار بلیط فروشی می توان آنها را یافت، کمک بگیرید. این مجموعه نیز در لیست میراث جهانی به ثبت رسیده است. داشتن نقشه این مجموعه در درک آن کمک کننده است. البته تابلوهای راهنما تا حدودی این نیاز را برطرف می کنند.

معبد بزرگ نخستین مکانی است که بازدید می شود. ابتدا سنگی را می بینیم که چهار سر شیر بر روی آن حجاری شده است. قطعه سنگی سبز-آبی رنگ، صیقلی و مکعب شکل به ابعاد یک متر در مرکز معبد قرار دارد و ظاهرا سنگ مقدس معبد بوده است.

 

در محوطه اطراف معبد خمره های نگهداری مواد غذایی را می توان یافت.

  

یکی از مهمترین دروازه های این سایت به نام “دروازه شیر” نامیده می شود که دو شیر سنگی را در دو سوی درب ورودی نمایش می دهد.

دروازه دیگر به دروازه اسفینکس(موجودی افسانه ای با سر انسان، بال پرنده و پنجه های شیر) مشهور است، چهار مجسمه اسفینکس در دوسمت دروازه وجود داشته است که در حال حاضر مدل بازسازی شده یکی از آنها را در درب ورودی می توان دید. یکی از این مجسمه ها در موزه استانبول، یکی در موزه شهر بوغازکاله و یکی دیگر در موزه شهر برلین بوده که در همین اواخر با فشار دولت ترکیه از این موزه پس گرفته شده است.

 در قسمت بالای تپه و درست در زیر دیوار،تونلی وجود دارد که از طریق آن می توان از میان دیوار عبور کرد. این تونل که به نظر خروجی مخفی این مجموعه بوده حدود 70 متر طول دارد و طوری ساخته شده که یک سوارکار می توانسته از آن عبور کند.

اما آنسوی دیوار با منظره بسیار زیبایی مواجه می شوید، جنگل بلوط و کاج و تپه های سرسبز. دیوار را امتداد می دهیم  قسمتی از دیوار شکل عجیبی دارد و بیشتر شبیه یک وجه از هرم است دلیل ساخت آن را متاسفانه متوجه نشدیم. در این مجموعه بیش از 30 معبد، همچنین سنگ نوشته ای بر روی یک صخره هم وجود دارد.

در 3 کیلومتری این مجموعه تنگه ای در میان صخره ها قرار دارد که تعدادی نقش برجسته مربوط به این دوران در آن قرار دارد. این مجموعه به Yazilikaya معروف است و در صورتی که شما بلیط مجموعه نخست را در دست داشته باشید نیازی به خرید بلیط ورودیه ندارید. این نقش برجسته ها عمدتا تصاویر خدایان زن و مرد و همچنین تصاویری از پادشاهان را نمایش می دهد.

برای بازدید از این دو مجموعه در مجموع حدود سه ساعت زمان نیاز است.

 

مقصد بعدی ما شهر سافرانبلو یا زعفرانبلو(Safranbolu) است. این شهر در 300 کیلومتری بغازکاله قرار دارد. این مسیر طولانی، بسیار زیباست و از مناطق جنگلی و کوهستانی زیبایی می گذرد. این سفر به شش ساعت زمان نیاز دارد.

شهر زعفرانبلو که به دلیل ساختار قدیمی آن در لیست میراث جهانی ثبت شده است شاید یکی از مهمترین شهرهایی باشد که از دوره عثمانی به جای مانده، خوشبختانه ظاهر بیشتر این خانه ها دست نخورده باقی مانده است. البته با توریستی شدن این منطقه تعداد زیادی از این خانه ها که پنجره های چوبی و بامهایی سفالی دارند، تبدیل به هتل شده اند. صاحبان این خانه ها با حفظ ظاهر و با تغییراتی در داخل آنها هتلهایی سنتی را ایجاد کرده اند که در میان توریستها نیز با استقبال خوبی مواجه شده است.

 ما برای اقامت هتل Cesmeli Konak (65 یورو) را انتخاب کردیم. این هتل دوطبقه که در اصل خانه ای قدیمی است، به بهترین نحو جهت کاربری اقامتی بازسازی و طراحی شده است.

 در داخل اتاقها و همچنین ورودیه هتل از عناصری که یادآور زندگی در دوران عثمانی بوده، کمک گرفته شده است.

 شاید یکی از مشکلات اصلی در قسمت مرکزی شهر یافتن پارکینگ باشد! البته برخی از هتل ها برای خودشان پارکینگی دست و پا کرده اند. این شهر که در میان دره ای قرار دارد دارای کوچه هایی سنگ فرش شده است که عمدتا بسیار باریک هستند. در مرکز شهر مسجد قدیمی ، بازار و همچنین حمام قرار دارد.

 

تعداد نسبتا زیادی مغازه به فروش محصولی مشغول هستند که برای این شهر، شهرتی را ایجاد کرده است. این محصول شیرینی خاصی شبیه به راحت الحلقوم است که به طور ویژه در این منطقه پخت می شود. زعفران محصول دیگری است که در این منطقه کشت می شود و به همین دلیل در بسیاری از شیرینی ها بکار می رود. این منطقه به دلیل فاصله کمی که با دریای سیاه دارد از بارندگی قابل توجهی برخوردار است. خوشبختانه در طول اقامت ما در این شهر بارش نم نم باران هوای بسیار مطبوعی را ایجاد کرد. جالب این بود که مغازه ها، رستورانها و کافه هایی که در فضای باز بساط داشتند، آمادگی عجیبی در مواجه با بارندگی داشتند.

روز چهارم:

صبحانه سنتی را در هتل خوردیم و عازم شهر استانبول شدیم. مسیر 420 کیلومتری را در چهار و نیم ساعت طی کردیم. البته تقریبا بیشتر مسیر اتوبان است و از کنار چند دریاچه و مناطق سرسبز و جنگلی می گذرد. تقریبا از 90 کیلومتری استانبول شهرک سازی ها شروع می شود و به تدریج وارد ترافیک استانبول می شویم.

برای بازدید از مناطق گردشگری استانبول به حداقل دو روز زمان نیاز است و گزارش آن را به آینده موکول می کنم.

افشین ایران پور

کانون گردشگران جوان ایران

 

نوشته های مرتبط :

نظر بدهید

آدرس ایمیلتان منتشر نمیشودگزینه های الزامی ستاره دار شده اند *

*

برو بالا !